Rozdział II

AMORTYZATORY STOPY




version francaise



 

Pięta dotyka ziemi i skóra podeszwowa - dzięki swojej specjalnej budowie (dołki włókniste wypełnione tłuszczem), jest pierwszym amortyzatorem, który interweniuje. Odgrywa ona tą samą rolę co opona samochodowa (20).

 

20. Kość piętowa stanowi po dolnej stronie powierzchni kulę ochronioną prawdziwą oponą.

Zaokrąglona kość piętowa stanowi pierwszy punkt podparcia i pozwala na rozłożenie nacisku na resztę stopy według obranego kierunku chodu.

Tuż potem, pod wpływem nacisku, z pozycji neutralnej, tyłostopie przechodzi postępowo w pozycję koślawą (valgus) w momencie fazy pełnego podparcia, obejmując w ten sposób maksymalną powierzchnię stopy. Im większa będzie ta powierzchnia, tym bardziej harmonijnie będzie rołożone ciśnienie.

Właśnie mięsięń tibialis anterior, przez swoją akcję ekscentryczną, amortyzuje upadek przodostopia (21).

21.Najważniejszą funkcją mięśnia piszczelowego przedniego jest amortyzacja upadku przodostopia.

 

Valgus-owi towarzyszy obrót wewnętrzny calej kończyny dolnej.

Wszystkie ruchy stawowe są czynnikami absorpcji energii.

I drugi punkt podparcia stanowi zaokrąglony staw skokowy górny. Zginanie goleni do przodu nad stopą jest kontrolowane przez system mięśniowy trójgłowo-podeszwowy. (22).

22. Układ trójgłowo-podeszwowy kontroluje zamknięcie kąta między golenią a stopą dzięki wydłużeniu.

 

Interweniują amortyzatory różnych rodzajów.

Szczypce Le Coeur’a składają się z dwóch kości goleniowych, połączonych błoną międzykostną goleni (23).

23. Błona piszczelowo- strzałkowa jest wzmocniona przez wszystkie mięśnie, które się przyczepiają do tych trzech tworów. Stanowi ona bardzo potężny amortyzator, który przypomina ścięgień więzaru, i który działa też w sposób eksentryczny.

 

W pozycji stojącej, tak jak w czasie chodzenia, kostka boczna zostaje obniżona pozwalając w ten sposób czopowi goleniowemu dostosować się do kości skokowej w jej wszystkich pozycjach. Tak się dzieje dzięki elastyczności błony międzykostnej piszczelowo-strzałkowej ułożonej na ukos w dół i na zewnątrz. Jest ona wspomagana przez długie mięśnie, które przyczepiają się do dwóch kości goleni.

Kość piętowa jest przesunięta na zewnątrz w stosunku do kości piszczelowej. Ta koślawość fizjologiczna jest podtrzymywana przez więzadło przyśrodkowe, wspomagane mięśniem piszczelowym tylnym : jest to amortyzator Schwartza. (24).

24. Więzadło przyśrodkowe wspomagane przez mięsień tibilais posterior jest wantą, czyli liną odciągową, która kontroluje koślawość.

Odchylanie skokowo-piętowe, które staje się maksymalne podczas valgusa fizjologicznego tworzy następny amortyzator, magazynując wielką energię (ważna jest rola więzadeł skokowo-piętowych międzykostnych, które napinają się w innym kierunku w valgusie i w varusie) (25).

25. Więzadła międzykostne są napięte w pozycji szpotawej podobnie jak w pozycji koślawej - jednak w innym kierunku.

 

 

W momencie, gdy obrzeże stopy rysuje się na ziemi a gdy główki ulegają naciskowi, drążek skrętny Hendrickx’a działa jak amortyzator. Składa się on ze skośnego szeregu kości klinowych które przypominają drążek skrętny, do którego przymocowano dwa ramiona dźwigni: krokiew tylną i krokiew przednią (kości II i III), to znaczy że cały amortyzator Hendrickx’a tworzy się z więzaru podstawowego. (26).

26. Widok z boku i z góry drążka skrętnego, który jest przedstawiony przez kości klinowe.

W momencie, gdy przodostopie dotyka ziemi, wiązar w całości odgrywa rolę amortyzatora. (27).

 

27. Ściąg pozwala więzarowi stopy rozłożyć się.

 

 

 

Wszystkie więzadła podeszwowe interweniują a pomagają im długie i krótkie mięśnie podeszwowe ; szczególnie rozciągnięcia mięśnia piszczelowego tylnego i mięśni strzałkowych podtrzymują podeszwę stopy - tak jak dwie krzyżujące się ręce. (28). A dlugi mięsień strzałkowy odgrywa rolę ścięgu naprzeciwko pierwszej palety (I), z której się wychodzi w ostatniej fazie podparcia.

28. Ścięgna długich mięśni, które znajdują się poza kostkami, kończą się po stronie podeszwowej tworząc powięź, która przedłuża ścięgno Achillesa.

 

Sprężyna przodostopia interweniuje wtedy, gdy główki śródstopia wchodzą w kontakt z ziemią. (29).

29. Pompowanie główek śródstopia odgrywa rolę bardzo ważnego amortyzatora.

 

Stawy śródstopno-paliczkowe przedstawiają trzeci punkt podparcia. Wtedy interweniują zginacze palców w sposób eksentryczny i kontrolują kąt sródstopno-paliczkowy, zwłaszcza zginacze, które się przyczepiają do trzeszczek. Głowa pierwszej kości śródstopia stanowi kulę, która pozwala na progresywne rozmieszczenie nacisków w panewce trzeszczkowo-paluchowej. (30).

 

30. Panewka pierwszego paliczka powiększona treszczkami ktore są wryte w tkance włóknisto-chrząstkowej, odbiera dużą część nacisku.

Tyłostopie ułożyło się progresywnie w szpotawość i więzadła międzykostne talo-piętowe są ponownie napięte lecz w innym kierunku.Kość skokowa, w momencie powrotu do pozycji neutralnej, naciska na kostkę wewnętrzną i pozostaje w tym położeniu podczas obrotu kończyny dolnej na zewnątrz, która towarzyszy szpotawości tyłostopia, w momencie wykroku.

W czasie skoku na stopę najsilniejszymi amortyzatorami są szczypce Le Coeur’a i układ trójgłowo-podeszwowy. Do tych amortyzatorów należy także zaliczyć wszystkie elementy stopy, które powodują jej elastyczność, począwszy od skóry, a na tworach kostnych kończąc.

W momencie uszkodzenia jednego z amortyzatorów, pozostałe są przeciążone i powodują ból - jednak w przypadku prawidłowo funkcjonującej stopy rozłożenie nacisku na podeszwę jest równomierne.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Dojście do następnych rozdziałów :

 

 

WSTĘP

Rozdział 1 : WIĄZAR STOPY

Rozdział 2 : AMORTYZATORY STOPY

Rozdział 3 : PROGRESJA STOPY

Rozdział 4 : UTRZYMANIE RÓWNOWAGI DZIĘKI STOPOM

KONKLUZJA

Copyright 2000 -2005 AFCP et Casimir KOWALSKI. kowalski.casimir1@gmail.com